ترس از نوع متفاوت

دوستی داشتم که انسانی بسیار منطقی و خوش فکر و فعال بود و نسبت به اطرافیانش انسان موفقی به نظر می رسید اما از یک چیز می ترسید که آن هم ازدواج بود.
قضیه مربوط به هفت هشت سال پیش است. با این که هم شغل مناسبی داشت و هم تحصیلات خوبی، باز هم از ازدواج می ترسید. بعد از چند وقت که من به یک شهری رفتم و او به شهر دیگری، به مرور زمان ارتباطمان با هم کم شد تا این که چند وقت پیش او را توی شهرمان دیدم. همراه همسر و دو فرزندش. با توجه به آخرین ذهنیتی که از او داشتم فکر نمی کردم همچین آدمی تا صد سال دیگر هم بتواند با ازدواج کنار بیاید. بعد از سلام و احوالپرسی قرار گذاشتیم فردای آن روز ساعت پنج بعد از ظهر کنار حوض وسط پارک منظریه همدیگر را ببینیم.
مثل همیشه که سر وقت سر قرارش حاضر می شد، سر ساعت پنج رسید کنار من که مثل همیشه به اردک وسط حوض خیره شده بودم. بعد از کلی خوش و بش و از گذشته و جوانیمان گفتن رفتیم سر اصل مطلب و این که چطور شد ایشان خودش را به این امر مهم و خطرناک راضی کرد.

می گفت بعد از چند مدت که از همدیگر دور شده بودیم این مساله را با یکی از اساتیدم مطرح کردم و او جلسه بعد چند مقاله برایم آورد. توی این مقاله ها مطالب متنوعی در این زمینه نوشته بود. به مرور که این مطالب را می خواندم یاد گرفتم که برای خودم مشخص کنم که از چه چیز می ترسم. به این نتیجه رسیدم که بیشتر از حواشی ازدواج می ترسم نه خود آن. از تغییراتی که ممکن است در زندگی آینده ام پیش بیاید. از تغییر نقش و اینها.
به پیشنهاد استادم لیست بلند بالایی از مواردی را که می توانستم انجام بدهم تا به نتیجه موفقیت آمیزی برسم را توی یک دفتری که برای همین کار خریده بودم نوشتم. بارها و بارها نوشتم و ویرایش کردم. تمام مواردی که باعث ترس من می شد را مجسم کردم و نوشتم. به این فکر می کردم که برای درست شدن اوضاع چه قدم هایی می توانم بردارم.

تصمیم گرفتم از چند نفری که در دوستان و آشنایان سراغ داشتم و اتفاقا ازدواج موفقی هم داشتند مشورت بگیرم. از ایشان رازهای موفقیتشان را خواستم. معمولا در لابلای حرفهایشان به این نکته اشاره می کردند که ما سعی می کنیم از رفتارهای بدِ کوچکِ یکدیگر چشم پوشی کنیم.
راستش را بخواهی محسن بعد از کلی مطالعه به این نتیجه رسیدم که این خود ازدواج نبود که من ازش می ترسیدم. از وقتی به ازدواج فکر می کردم چند نفر بخصوص که خودت هم در دوران دانشجویی مان می دیدیشان می ترسیدم و این طرز فکر و بینش و رفتار را به همه نسبت می دادم اما نهایتا به این نتیجه رسیدم که نباید به دنبال کسی بود که بتوان با او به راحتی زندگی کرد. بلکه باید دنبال کسی گشت که بدون او انسان قادر به زندگی نباشد.

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::